İstanbul → Adana

İstanbul'dan çıkıp yüz kilometre sonra ilk molanı Sapanca'da veriyorsun ve bu mola tesadüf değil: şehrin gerginliğinden yeşile geçişin tam burada olması gerekiyor. Sapanca Gölü ova ile dağların arasında uzanan bir tatlı su gölü; oluşumu Pleistosen dönemine, yani buzul çağının son evrelerine uzanıyor. Kıyıya in, suya bak, on beş dakika yürü. Hemen güneydeki Maşukiye ise dere boyuna kurulmuş bir köy. Kestane ormanlarının içinden akan derenin kenarında kahvaltı edebilirsin; mekân adı vermiyorum ama dere kenarındaki masalar bu bölgenin bilinen hâli. Uzun kalma. Bugün Ankara'ya kadar gideceksin ve önünde daha 340 kilometre var.

Bolu'da uzun durmayacaksın ama tamamen geçip gitmek de yazık olur. Şehir, antik Bithynium kentinin bugünkü mirasçısı; Bitinya Krallığı ve Roma döneminde kayıtlı bir yerleşim. Bugün ise Karadeniz ardının orman şehri ve ülkenin en işlek karayolu hattının tam ortasında. Merkeze inersen Yıldırım Bayezid Camii'ne uğra, 1382 tarihli ve şehrin en eski ayakta duran yapılarından. Kırk beş dakikada görülür. Bolu'nun bir başka bilinen yanı da mutfağı: bu bölge, özellikle Mengen ilçesi, Türkiye'de aşçılık geleneğiyle anılıyor. Öğle yemeğini burada yemek fena fikir değil.

İlk günün sonunda Ankara'dasın; 460 kilometre sürdün ve dinlenmeyi hak ettin. Vaktin varsa Anıtkabir'e bugün git; yoksa yarın sabah erken uğra. Yapı 1944 ile 1953 arasında inşa edildi ve girişten anıta uzanan Aslanlı Yol'u yürümek başlı başına bir deneyim. Yolun uzunluğu kasıtlı: yürüyüş süresi varış anını hazırlıyor. Bugünün planı zaten sıkıydı, bu yüzden Ankara'da başka durak koymadım. Erken yat; yarın Konya'ya kadar 270 kilometre ve orada iki durak var. Şunu da bil: Ankara aslında bir tam gün hak ediyor. Anadolu Medeniyetleri Müzesi ve Augustus Tapınağı bu rotaya sığmadı. Zamanın varsa bir gün ekle; pişman olmazsın.

İkinci gün rotanın en dolu günü ve iki durağı var. Yolun üstünde Sultan Hanı duruyor, 1229 tarihli ve Anadolu'nun en büyük Selçuklu kervansaraylarından. Taç kapının önünde dur; ölçeği ancak orada anlıyorsun. İçeride avlunun ortasındaki köşk mescidi bul. Bir saat yeter. Sonra Konya. Mevlana Müzesi, 1207'de doğup 1273'te ölen Mevlana Celaleddin Rumi'nin türbesi çevresinde gelişen yapı topluluğu. İçeri girdiğinde ilk hissedeceğin şey sessizlik; burası müze olsa da ziyaretçilerin çoğu için hâlâ bir ziyaret yeri ve o fark havada duruyor. Uygun kıyafet gerekiyor: omuz ve diz kapalı, kadınlar için başörtüsü. Girişte veriliyor ama kendi örtünü getirmek daha rahat. Geceyi Konya'da geçireceksin. Yarın Adana'ya 365 kilometre var ve arada Toros geçişi ile Tarsus molası bulunuyor; erken yat.

Toroslar'ı indikten sonra Tarsus'ta bir saat ayır. Kısa bir mola ama bu rotanın en yoğun tarihli durağı. Kleopatra Kapısı'nın altından geç. Kapı, MÖ 41 yılında Mark Antonius ile Kleopatra'nın Tarsus'ta buluşmasıyla anılıyor; antik dünyanın en çok anlatılan karşılaşmalarından biri bu şehirde geçti. Birkaç yüz metre ötede başka bir katman var: Aziz Pavlus (MS 5–67) bu şehirde doğdu. Hristiyanlığın Anadolu ve Akdeniz'e yayılmasında merkezî rol oynayan kişi, yani Tarsus onun memleketi. Aziz Pavlus Kuyusu ve anıt müze şehir merkezinde, yürüme mesafesinde. Bir saatte ikisini de görürsün. Adana'ya sadece 40 kilometre kaldı; acele etmene gerek yok ama uzatmaya da gerek yok.

Adana'ya vardın; 1095 kilometre, üç gün. Şehirdeki ilk durağın Taş Köprü olsun. Seyhan Nehri üzerindeki bu Roma dönemi köprüsü yüzyıllar boyunca kullanıldı ve hâlâ ayakta. Üstünde yürü; ayağının altındaki taşın kaç kervan, kaç ordu taşıdığını düşün. Hemen yanında Sabancı Merkez Camii var; altı minareli, Türkiye'nin en büyük camilerinden. Nehrin karşı kıyısından bakınca kubbesiyle köprünün kemerleri aynı karede duruyor. İki bin yıl arayla yapılmış iki yapı, aynı nehrin üstünde. Akşam yemeği için doğru şehirdesin. Adana kebabı 2005'te coğrafi işaret tescili aldı; yani neyin Adana kebabı sayılacağı tanımlı. Mekân adı vermiyorum, esnafa sor; yanına şalgam ısmarlamayı unutma. Rota burada bitiyor ama Çukurova daha yeni başlıyor.